Reeds negen maanden kunnen wij genieten van het voorrecht elkeen ‘liefste’ te noemen.

Volgens Darwin en compagnie, is het einde van deze zalige romance echter wel nabij.

Gedreven door je oerinstincten laat je me normaliter gezien nu zitten, samen met het gevolg van wat ooit een romantische, doch zo onveilige, nacht was. Een nacht waarop we de liefde bedreven, zoals men nooit voorheen had gedaan.

Voortplanting, voorplanting, voortplanting! Wat heeft een gezonde, potente man nu nog meer nodig?

“Liefde, bah, het woord alleen al!” lachte de man afkerend!

Maar mijn liefste, lieflijk liefje,

Wat dacht je ervan voor eenmaal te rebelleren?

Laten we elkander lieflijk, lijfelijk en lovend kusjes blijven geven.

Laten we vanavond nogmaals de liefde bedrijven, zoals men dat nooit voorheen had gedaan.

De voorbije maanden waren toch op zijn minst

Liefelijk

Lijfelijk

Lovend

Lachwekkend

Lekker

Leuk

Levendig

Lichamelijk

Literair

Logisch

Lollig

Loyaal

Laten we leider worden van ons eigen rebellenleger in Liefdesland. Roept uw mannen tezamen, en vertel hen, zoals een rebel dat hoort te vertellen, dat wij de goeden zijn en oerinstincten de slechten!

Vertel hen, dat de liefde die er tussen ons heerst onmogelijk kan overwonnen worden door laffe, lome, loze ideeën van domme Darwinisten (die deze hoofdletter niet eens waardig zijn)!

En vertel hen ook dat, terwijl u zich sierlijk maar statisch en lieflijk maar kwaadaardig, voortbeweegt op het ritme zoals een leider zich hoort voort te bewegen, voet voor voet, traag, maar meer dan waardig, vertel hen dan dat mijn liefde voor jou zo groot is, dat de enige optie onderdrukking is!

Indien het u aan overtuigingskracht ontbreekt, vraag ik jou hen het volgende te vertellen. Vertel het traag, maar luid. Vertel het met de nodige passie die volgende tekst vraagt. Maar vooral, vertel het waardig, aangezien geen enkel onderwerp zoveel recht heeft op waardigheid als de liefde.

Er woont in een mysterieus land, in een nog mysterieuzer dorp, een jonge vrouw. Deze vrouw bezit iets machtigs, prachtigs, waarachtigs. De gave iemand graag te zien is groot, zo groot! Indien deze niet beantwoord wordt, zelf niet een héél klein beetje omdat er bijvoorbeeld heel kleine, doch schattig uitziende oerinstincten in de weg staan, sterft ze.

Ach, denken jullie nu, er is vast wel iemand die haar liefde zal beantwoorden op een manier dat antwoorden voor éénmaal geen nieuwe vragen doen rijzen.

Nee! Er is er slechts één die dit kan. Één man. Een grote man, in alle opzichten. Een lieve man, die al lopend zijn beentjes parallel met zijn armpjes de lucht in zwiert en, als hij dan al loopt, de associatie met klaprozen snel doet oproepen in elk romantisch, natuurliefhebbend, heroïneverslaafd hoofd. Ik denk dat er geen één man zo mooi in een klaprozenveld kan lopen als hij dat doet.

Een man die zoveel gebrek aan expressie heeft dat hij altijd blij lijkt te zijn. Om uwer heren de waarheid te vertellen, heb ik deze man nog nooit droevig gezien. Werkelijk nog nooit.

Bovendien beschikt deze man over een nog nooit eerder gezien, reeds 19 jaar verborgen en onopgemerkt, talent. Als hij spreekt, luistert men zoals men altijd zou moeten luisteren wanneer grote mensen spreken. Wanneer hij hen vragen stelt, weten ze, zo zwaar onder de indruk van zijn boeiende stem dat verdoving door middel van alcohol nog sneller te verstoren valt, plotseling alle antwoorden. Ik hoor hier en daar zelf gefluister waarbij ik volgende woorden weet te onderscheiden; ‘de nieuwe Plato’ of ‘hier kan Aristoteles nog een puntje aan zuigen’! Een nieuwe prachtleraar lijkt geboren!

Maar nog beter dan groot zijn (in alle opzichten), lopen in klaprozenvelden, gebrek aan expressie hebben, de nieuwe Plato wezen, beter dan dit alles, is hij muzikaal getalenteerder dan Mozart, Beethoven, Bach en Britney Spears tezamen.

Niemand draait plaatjes aaneen zoals hij dat doet!

Zoals algemeen geweten kicken mooie vrouwen, bij gebrek aan talent, op ambitieuze mannen.

De mysterieuze vrouw is echter zelf een ambitieus wijf, dat overloopt van talent. Hoe komt het dan, dat deze man, deze knappe, talentvolle man, haar hart heeft gewonnen? Hoe komt het dan dat ze erbij zweert dat enkel hij degene is die de vragen kan beantwoorden en er vervolgens voor kan zorgen dat er geen nieuwe rijzen? Hoe komt het dan dat hij degene is die haar in leven kan houden?

Heeft dit werkelijk slechts met één, door vele onderschat, vaak gewantrouwd, niet los te koppelen van jaloezie, doch de weg, de waarheid en het leven, steeds genoemd in combinatie met vrede door bepaalde delen van de gemeenschap ten tijde van de jaren 60, werkelijk slechts met één, begrip te maken?

LIEFDE

Dit moet dan wel zo zijn!

Beste mannen, we zijn hier tezamen gekomen onze verantwoordelijkheid op te nemen en allen te vechten tegen onze oerinstincten!

Laat de liefde leven, want liefde is leven!

En mijn liefste, lieflijk lief,

Als dit niet helpt, het zij zo.

Dan zal ik sterven, met jouw in mijn hoofd, mijn hart, maar niet in mijn armen.

Mijn laatste snik zal een Hou vormen.

Hou van jou…

En terwijl ik sterf zal jouw naam weerklinken in het dal, opnieuw en opnieuw. En terwijl ik de echo dank voor zijn bestaan, hou ik meer van jou dan ooit.

Vervolgens ga vol enthousiasme naar mijn uitgebreide vriendenkring daarboven, waar ik ongetwijfeld met open armen zal ontvangen worden, en uiteraard overstelpt wordt met kaaskroketjes en wijn, en dan vertel ik hen zo luid, zo blij, en zo enthousiast, dat ze beneden in het dal het fenomeen bliksem misschien voor éénmaal niet aan boze, maar aan verliefde geesten gaan toeschrijven, dan vertel ik hen:

Al was het slechts negen maanden, vergeten doe ik hem nooit meer!

Ik wil schrijven.

Ik weet dat ik het kan, ik voel dat ik het kan.

Maar het beste dat ik kan, is koningin zijn van Nietdurfland.

Uit faalangst.

Angst om te falen. Een duur woord voor een gevoel dat de frequentie heeft van blijdschap. Bij heel erg veel mensen, toch? (weerom faalangst bevestigd bij deze)

Deze keer geen regels, geen druk. Probeer ik.

Nu, na slechts enkele regels al, merk ik dat de druk echter nog groter is dan bij een fles spuitwater die spontaan zou ontploffen.

Schrijven zonder druk, is schrijven voor mezelf. En hoe graag ik dat ook wil vertellen aan Mij, of aan de hele wereld, sommige mensen zijn nu eenmaal niet in staat iets te doen ‘gewoon voor zichzelf’. Ik ben er één van.

Wanneer ik op mijn blog (zoals iedere faalangstige persoon wel eentje hoort te hebben, aangezien de knop ‘verwijder’ je dag kan goedmaken) meer dan twee zinnen heb ‘geschreven’, stop ik.

Denk ik; wie heeft er nu nood aan mijn mening, mijn leven, mijn poging tot echt schrijven.

Onderwerpen. Ook zoiets. Mijn dagdagelijkse leven is alles behalve te saai om over te schrijven, aangezien ik het ook al het soort persoon ben dat in alles, maar dan ook werkelijk alles, iets boeiend zoek. Laten we dat maar aan mijn jonge leeftijd wijden.

Mijn hersenen communiceren met mijn hersenen. Niet gewoon voor zich, ze hebben altijd andere hersenen nodig om met te communiceren. Ik kan niet, onmogelijk, in één richting communiceren. Ik creëer de illusie van een andere hersenen, een iets, tegen wie ik kan communiceren. Niet perse in woorden. Of slechts twee woorden. Bevestiging en ontkrachtiging. Laten we het uitdrukkingen noemen. Vage grens tussen woorden en zogehete gevoelens (in hoeverre 2 hersenen al dan niet kunnen communiceren uiteraard)

Nee, ik creëer niet. Het bestaat gewoon. Punt. Ik ben nooit alleen, ook nu niet. (Bij deze zin is jullie associatie met bepaalde  geestesziekten volledig te begrijpen, ze is echter wel ongegrond)

Ook nu niet, nu ik hier zit achter mijn laptop, waarvan het scherm meer dan de helft lichttoevoer van mijn kamer vormt, de pot pindakaas voor mij met de lepel erin geduwd, en een bureau waarvan je de ondergrond niet ziet.

Als dit moet gelden als omschrijving van een universeel ik-beeld, vergeet het dan.

Niet dat het niet klopt, dat zal ik nooit kunnen weten.

Heb gewoon weer gefaald.

Blijven proberen.

Elke dag.

Herwerken mag.

Ooit kan je het laten lezen.

Nu misschien? Dat wordt dan een grote stap voor de mensheid, en in het bijzonder voor mezelf.

En daar zijn de regels trouwens weer.